MECENAS-CHI Dogomania - długowłosy

maść: beżowo-szara 

ur.29.12.2006r.

o: ZACATECAS-CHI  ze Sidlberku

m: GINNA ZIVY SPERK

RODOWÓD

(kliknij aby zobaczyć powiększony)

Historia rasy

Rasa chihuahua wzięła nazwę od meksykańskiego miasta i jest mocno związana z Meksykiem, ale nie ma zgodności, co do dokładnego jego pochodzenia.

Większość kynologów zgadza się, że chihuahua jest potomkiem techichi - psa hodowanego przez Tolteków. Szkielety małych piesków zostały znalezione w tolteckich grobach, gdyż wierzono, że ich dusze towarzyszyły duszy pana pomagając mu znaleźć właściwą drogę w zaświatach. Krwawe rytuały dawnych mieszkańców Ameryki Środkowej wymagały krwawych ofiar. W czasie wojny ofiarowywano krew przeciwników, w czasie pokoju zabijano psy. Prawdopodobnie techichi miały też inne, bardziej przyziemne zadanie - trafiały na stoły w charakterze pożywienia.

Toltekowie zostali wyparci przez Azteków, którzy również hodowali psy, zwane xolo i przypisywali im podobne zdolności, jak Toltekowie swoim techichi. Bezwłose pieski prawdopodobnie trafiły do Meksyku  z Azji, wraz
z wędrującymi plemionami indiańskimi.  Aztekowie obeszli się z psami znacznie łagodniej niż z ich panami. W pracach pewnego mnicha na temat Azteków jest wzmianka o dwóch typach psów - małym żółtym i bezwłosym. Przyjmuje się,
że chihuahua powstały  ze skrzyżowania tych dwóch ras.

Jedna z teorii mówi, że te małe pieski były tuczone i zjadane inna, że mają znaczenie religijne, a jeszcze inna,
że podobne zwierzęta żyły dziko w górach Meksyku . Tak czy inaczej rasa ta zachowała kilka unikatowych cech.

Konkwistadorzy zlekceważyli zupełnie  chihuahua. Nie tępili ich, jak xolo, lecz pozostawili samym sobie. Pieski przeżyły około 200 lat żywiąc się gryzoniami, ptakami i insektami.

Pierwsze egzemplarze dotarły do Ameryki pod koniec XIX wieku i są potomkami prawie wszystkich dzisiejszych chihuahua.

Wzorzec rasy:

rej..FCI nr 216 grupa IX sekcja 6: chihuahua

     Wrażenie ogólne:

Chihuahua jest pełnym wdzięku, malutkim psem o szybkich ruchach, występujący w odmianie długowłosej i krótkowłosej.

Ten malutki piesek ma całkiem okrągłą głowę przypominająca charakterystyczny jabłkowy kształt, tułów zwarty o silnej budowie, prostym grzbiecie, klatka piersiowa głęboka, ogon noszony bardzo wysoko, zagięty w kierunku lędźwi. Sylwetka kształtem zbliżona do kwadratu.

     Ruch:

Chihuahua porusza się żwawo, zdecydowanym krokiem, z wysoko uniesioną głową. Dobry wykrok przodu i dynamiczna akcja tyłu. W ruchu grzbiet jest równy.

Głowa i czaszka:

Mózgoczaszka jest wyraźnie okrągła, w kształcie jabłka, często występuje ciemiączko, czyli nie przykryty kością otwór w czaszce.

     Nos:

U psów szarych, błękitnych i czekoladowych odpowiada maści. U psów beżowych dopuszczalny jest nos niemal różowy.

     Oczy:

Duże, ale nie wyłupiaste, szeroko rozstawione. Barwa czarna lub czerwona. Jasna dopuszczalna u psów beżowych i białych.

     Uszy:

Duże, stojące, przy pobudzeniu wysoko, w spoczynku opadające na boki głowy i trzymane są pod katem 45 stopni.

     Kufa i szczęki:

Kufa dość krótka i lekko szpiczasta.

Zgryz nożycowy lub cęgowy. KC tylko nożycowy.

     Tułów:

Grzbiet prosty, żebra dobrze wysklepione i zaokrąglone, ale nie beczkowate.

     Kończyny przednie i tylnie:

Łopatki nieprzeładowane, ukośne ustawione na tyle szeroko, aby klatka piersiowa była dobrze rozbudowana.

Nogi przednie proste, nie za szeroko rozstawione.

Kończyny tylne szeroko rozstawione, równoległe i dobrze umięśniony, stawy skokowe wyraźne.

     Ogon:

Średniej długości, noszony zaokrąglony nad grzbietem, tak, że koniec ledwie dotyka grzbietu. U odmiany długowłosej niczym pióropusz noszony dumnie.

     Szata:

Występują dwie odmiany szaty:

Krótkowłosa – delikatna, przylegająca. Dopuszczalna trochę bardziej obfita, z podszerstkiem. Na szyi włos dłuższy, tworzy dłuższą krótką grzywę, ogon dobrze owłosiony. Najdelikatniejsza sierść na głowie i uszach.

Długowłosa – sierść miękka, przylegająca prosta lub lekko kędzierzawa, pożądany podszerstek. Długi włos na uszach, na ogonie wyraźne pióro. Na szyi występuje grzywa, na nogach pióra, a na pośladkach portki.

     Maść:

Umaszczenie dowolne, jednolite lub w kilku kolorach.

     Wymiary:

Waga maksymalna do 2,70 kg,  FCI- 0,5 – 3 kg

Wysokość w kłębie  (cm) 15 – 23.

     Wady: wszystkie odchylenia od opisanych powyżej cech należy uważać za wady i oceniać je w proporcji do stopnia.
- wąska czaszka
- małe oczy, osadzone głęboko lub wyłupiaste
- długa kufa,
- szpiczaste uszy
- krótka szyja,
- grzbiet karpiowaty lub zapadnięty,
- długi tułów,
- krótkie kończyny,
- odstające łokcie,
- zbieżne kończyny tylne,
- wąska klatka piersiowa lub płaska,
- spadzisty zad,
- źle osadzony, skręcony lub krótki ogon,
- tyłozgryz lub przodozgryz,
- brak zębów,
- zniekształcona szczęka lub żuchwa,
- dodatkowe zęby,
- zwichniecie rzepki.

     Wady dyskwalifikujące:
- u odmiany długowłosej – osobniki z bardzo długą, delikatną szatą, jak u maltańczyka,
- u odmiany krótkowłosej: miejsca bez włosa (łysinki),
- wiszące uszy, krótkie (małe) uszy,
- brak ogona (bezogoniastość)
- waga ponad 3 kg,
- okazy przesadnie wydłużone,
- osobniki wychudzone i wyniszczone.

     Uwaga: samce powinny mieć dwa normalnie wyglądające jądra, zupełnie opuszczone do worka mosznowego.